ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ
Kulwant Singh Virk
ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀਕਾਰ
ਭੂਮਿਕਾ
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਕਹਾਣੀਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਨ। ਆਧੁਨਿਕ ਪੰਜਾਬੀ ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯੋਗਦਾਨ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੇਂਡੂ ਸਮਾਜ, ਮਨੁੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੰਡ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਰਲ ਅਤੇ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਿਸੇ ਆਮ ਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਜ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੇਲੋੜਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲਏ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
"ਚੰਗੀ ਕਹਾਣੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਾਠਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।"
ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਦੀ ਕਹਾਣੀ-ਕਲਾ ਦੇ ਮੂਲ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਨ ਪਰਿਚਯ (Bio Data)
| ਵੇਰਵਾ | ਜਾਣਕਾਰੀ |
|---|---|
| ਪੂਰਾ ਨਾਮ | ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ |
| ਜਨਮ | 20 ਮਈ 1921 |
| ਜਨਮ ਸਥਾਨ | ਪਿੰਡ ਫੁੱਲਰਵਾਨ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰਾ, ਪੰਜਾਬ (ਹੁਣ ਪਾਕਿਸਤਾਨ) |
| ਪੇਸ਼ਾ | ਕਹਾਣੀਕਾਰ, ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ |
| ਭਾਸ਼ਾ | ਪੰਜਾਬੀ |
| ਸਾਹਿਤਕ ਵਿਧਾ | ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ |
| ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਚਨਾਵਾਂ | ਤੂੜੀ ਦੀ ਪੰਡ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਦੁੱਧ ਦਾ ਛੱਪੜ, ਨਵੇਂ ਲੋਕ, ਏਕਸ ਕੇ ਹਮ ਬਾਰਿਕ |
| ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨਮਾਨ | ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ |
| ਮੌਤ | 24 ਦਸੰਬਰ 1987 |
| ਸਾਹਿਤਕ ਪਛਾਣ | ਆਧੁਨਿਕ ਪੰਜਾਬੀ ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਲੇਖਕ |
ਬਚਪਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਦਾ ਜਨਮ 20 ਮਈ 1921 ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਫੁੱਲਰਵਾਨ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸ਼ੇਖੂਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਚਪਨ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੇਂਡੂ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਬੀਤਿਆ। ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਇਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੀਵਨ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ-ਕਲਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਇਆ।
ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੰਡ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ
ਸਾਲ 1947 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੰਡ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ। ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਨੇ ਵੀ ਵੰਡ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਉਜਾੜੇ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਨੂੰ ਨੇੜਿਓਂ ਦੇਖਿਆ।
ਵੰਡ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੰਡ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਘਟਨਾ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਨੁੱਖੀ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਂਝ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਾਹਿਤਕ ਜੀਵਨ
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਨੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਹਿਤਕ ਅਭਿਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਸ਼ੈਲੀ ਦਿੱਤੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਮ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਸਧਾਰਨ ਘਟਨਾ ਜਾਂ ਪਾਤਰ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਾਠਕ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਤੀ ਡੂੰਘੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਚਨਾਵਾਂ
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਕਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਹਾਣੀ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਰਚਿਤ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ—
- ਤੂੜੀ ਦੀ ਪੰਡ
- ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼
- ਦੁੱਧ ਦਾ ਛੱਪੜ
- ਨਵੇਂ ਲੋਕ
- ਏਕਸ ਕੇ ਹਮ ਬਾਰਿਕ
- ਆਤਿਸ਼ਬਾਜ਼ੀ
ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੇਂਡੂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਵੀ ਬੜਾ ਸਹਿਜ ਚਿੱਤਰਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ-ਕਲਾ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਪੰਜਾਬੀ ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਲੇਖਕ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ-ਕਲਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖ਼ੂਬੀ ਸੰਖੇਪਤਾ ਅਤੇ ਸਹਿਜਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਵਰਣਨ ਦੀ ਥਾਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਵਾਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪਾਠਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ—
- ਸਰਲ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ
- ਛੋਟੀ ਘਟਨਾ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕਲਾ
- ਪੇਂਡੂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਯਥਾਰਥ ਚਿੱਤਰਣ
- ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ
- ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਸਮਝ
- ਭਾਰਤ ਦੀ ਵੰਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਾ ਚਿੱਤਰਣ
- ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਸੰਵਾਦ
- ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਵਟੀਪਣ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਇੰਨੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ ਕਿ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਘਟਨਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਹਾਣੀਕਾਰ
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰੀ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਸਾਨ, ਮਜ਼ਦੂਰ, ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਮਚਾਰੀ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪਾਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਅਤੇ ਖ਼ੂਬੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰਸ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਰੇ। ਉਹ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹਨ।
"ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।"
ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਕਈ ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਹਾਣੀ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ "ਨਵੇਂ ਲੋਕ" ਲਈ 1968 ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਦਾ ਆਧੁਨਿਕ ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ, ਸਹਿਜ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਿਜ ਕਹਾਣੀ-ਸ਼ੈਲੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਕਈ ਨਵੇਂ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ।
ਉਪਸੰਹਾਰ
ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਪੇਂਡੂ ਸਮਾਜ, ਮਨੁੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੰਡ ਦੀ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਧਾਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਪਾਠਕ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
"ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਦੀ ਕਲਮ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਧਾਰਨ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਅਸਾਧਾਰਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ।"
ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਕ ਦਾ ਨਾਮ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਵਜੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਣ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।


0 Comments